500 czyli o 200 więcej niż 300

Dzisiaj odnotowałem 500 odwiedziny na blogu. Nie jest on aż taki stary, a widzę, że kilku czytelników mam. W tym miejscu ich pozdrawiam A jako, że mam zazwyczaj nieobliczalną wenę na tematy to napisze o filmie 300.
W trailerach i reklamach przedstawiał się mi on jako epicka opowieść o męstwie i odwadze garstki Spartan w walce z tymi złymi Persami. Myślę, będzie świetny zasób do modelowania. I był. Męstwo, honor i współpraca. Jednak film mnie rozczarował. Ni to bajka ni to historyczny. Takie nie wiadomo co i cukierkowe, że aż zęby bolą. Starożytność, a wszyscy czyści, miasta pięknie wysprzątane. Sterylnie jak w psychiatryku. Druga sprawa to fantazje na temat armii Perskiej. Słonie bojowe, nosorożce i kolesie w metalowych maskach – starożytny perski GROM. Przegięcie o 300 procent. Tak samo jak piercing perskich dowódców.
Podsumowując to jeśli lubisz cukierkowe bajki z dawką krwi dla smaku to zapraszam. W innym przypadku lepiej iść na inny film, albo na pizzę.

Prawdziwa wiedza pochodzi z głębi

Czyli geneza tytułu bloga i kilka słów więcej na temat.
Czytając po raz kolejny Świat Zofii, tym razem z zamiarem ukończenia, znów najbardziej przypadł mi do gustu rozdział na temat Sokratesa. Z niego pochodzi również to zdanie. Co ono oznacza?
Oznacza, że wszystko czego się uczysz i czego chcesz się dowiedzieć zależy tylko i wyłącznie od Ciebie. Aby się czegokolwiek nauczyć musisz najpierw chcieć tego, by proces mógł zakończyć się sukcesem. Pamiętaj o tym. Rolą nauczyciela jest podać uczniowi materiał, który uczeń sam analizuje wg własnego doświadczenia i dotychczas zdobytej wiedzy. Nauczycielem może być równie dobrze człowiek jak książka czy Google. Podkreślam jeszcze raz, że priorytetowym czynnikiem jest nie tyle przekazanie wiedzy, co chęć jej posiadania. Prawdziwa ciekawość tematu, zagadnienia, która im bardziej nieznośna i paląca tym lepsza.
Jeśli jesteś nauczycielem, albo rodzicem, albo kimś, kto chce nauczyć ludzi czegoś dobrego pamiętaj o tym, że najpierw jest etap zainteresowania tematem, a potem dopiero faza przekazywania informacji. Jeśli uczeń jest wcześniej obeznany z tematem, albo przynajmniej słyszał od kogoś, że temat jest ciekawy to będzie się uczył o wiele wiele szybciej i pamiętał więcej niż taki, który przyszedł i słucha o czymś zupełnie dla niego obojętnym.
Przykład: polonista na wykładzie na temat budowy procesorów najnowszej generacji, albo na odwrót inżynier elektroniki na wykładzie o budowie pantofelka. Może oczywiście się zdarzyć, że osoba będzie w temacie, ale można założyć, że w większości przypadków taki wykład byłby stratą czasu i energii zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku.
Nauka to potęga, a chęć do nauki to najważniejszy czynnik w systemie edukacji. Pamiętaj o tym kiedy uczysz się nowych rzeczy i kiedy chcesz nauczyć kogoś.